Na een lange stilte op dit weblog, nu een nieuw iets. Ik heb daarvoor slechts 5 minuten de tijd, want dan is de school uit, en moet ik achter deze computer vandaan. Omdat ik ook nog deze tekst moet uploaden, zegmaar, zal ik het kort moeten houden.\

Dus, nu moet er iets gemeld worden.

Inmiddels heb ik de helft van de vijf minuten na zitten denken over welk iets ik hier ga melden, en begint de tijd te dringen. Dit hele presteren onder tijdsdruk is iets dat veel mensen als motivatie kunnen gebruiken om lijsten in te vullen of administratieëen te verwerken. Bij het maken van (interessante) inhoud van dit blog, blijkt het mij momenteel niet bepaald behulpzaam. Daarnet sprak iemand mij aan, hetgeen mijn nu snel afstervende tijd nog meer gaar reduceren.

Onder het typen, waarin mijn vingers betreft typevaardigheid tekort schieten zit ik koortsig na te denken over wat ik moet melden.

Het is best lastig. Wie weet heb ik niets te melden.

En, helaas, zal ik het nooit weten, want de vijf minuten zijn om, en ik moet deze tekst nu maar gewoon uploaden.

Misschien binnekort een nieuw stuk tekst, of iets dergelijks.

Het is momenteel tweede kerstdag. De laatste restanten aangekoekte sneeuw zijn bezig te verdwijnen, de hoeveelheid uitglijdende mensen per dag neemt langzaam af, en na vanavond is het gedaan met het vele eten en het opruimen van de naalden onder de kerstboom.
Prima, wat mij betreft.
Ik zit nu in mijn Moers-huis, niets betekenend op een hele gewone, best wel saaie middag die toevallig tweede Kerstdag heet.
Morgen ga ik weer terug naar de Grote Stad, met de trein, en een walgelijke koffer, op wieltjes. Dan nog een paar dagen tot het jaar weer voorbij is, en we ons gaan bezatten en dingen op moeten blazen… aaargh.

Ik wens u alvast een fijne jaarwisseling. En wie weet, als u dit op tijd leest, nog een fijne voortzetting van de tweede kerstdag.

Ten slotte nog een filmpje van 2 simpele animaties die ik op school heb gemaakt:

Het zijn een Turaround (ronddraai anmiatie) van Piet, het hoofdpersonage van een stip-saga waaraan ik werk, en een Morph (figuur veranderd) van een of andere gozer die uit de grond komt zetten en vervormd. Die tweede heb ik in een record tijd afgemaakt, wat wel enige hulde rechtvaardigd, wat mij betreft. (kostte 33 tekeningen om m dat te laten doen!)
Het zijn mn eerste Animaties ooit, maar ik vind ze al best goed, en ga er op school mee verder experimenteren :)
De muziek is een deel van een meesterwerk dat ik in vervlogen tijden heb opgenomen. Mn stem heb ik bewerkt. Ja... u, de bezoeker kent mijn stem wellicht niet, en denkt nu dat ik zo klink. Helaas is dat niet het geval... het zou wel respectabel staan, zo'n stem... denk ik. Enfin.

Ik ga het familie bezoek maar weer even gezelschap houden. Kopje koffie erbij, stukje taart… het is ten slotte kerst(!)

Alhier een verloren gewaand begin van een naar mannetje dat ik een keer gemaakt heb. Het orgineel ben ik kwijt, volgens mij. Er is alleen nog maar deze foto...Hij zal dus nooit af komen... Dit is hoe hij is... waar hij ook is...
Ergens wel romantisch, of tragisch.

N koude nacht, sneeuw, regen wind, en meer van dergelijke ongure meuk vullen de stad om mij heen. Ik zit in mijn kamer. Achter een bureau met links van mij een fles zure wijn, rechts een stapel notitiebladen.

Er brand één klein lichtje, naast me op het bureau. Meer is ook niet nodig, want ik doe toch niets.

Ergens achterin de kamer staat een oude radio, te ver weg om in het donker te kunnen zien, maar de muziek die eruit komt compenseert het wat mij betreft. Een Russische componist, die eergisteren is overleden wordt herdacht middels een marathon van zijn sleurende, tragische muziek.

Ik bekijk de fles wijn. Het is een fles. De dop is eraf.

Dan bekijk ik de stapel notiebladen. Er staan notities op.

Dat is dat.

Nu luister ik eens naar de buitenwereld. Er klinkt een fluitende wind. Die blaast over het toneel van de lege parkeerplaats. Alleen mijn auto staat er. Inmiddels ongetwijfeld ondergesneeuwd. Nog een reden om dit hok niet te verlaten.

Er klinkt een krakend geluid, en vervolgens iets dat voor de roep van een Koekoek moet doorgaan, ergens boven de deur. De klok. Hij roept 3 keer.

Aha. 3 uur.

Leuk.

Nu neem ik een slok van de zure wijn. Hij is inderdaad zuur. Niet heel erg zuur. Maar wel zuur op een manier dat je t moeilijk zoet kan noemen. Zit er ook wat tussenin, zuur en zoet? Neutraal? Zoja, dan is t dat ook niet. Gewoon zuur.

Jaja…

Ik moet maar eens iets doen. Dan verveel ik me wellicht niet meer zo.

Als ik een pen had kon ik iets op die notitieblaadjes noteren. Of er een grappig poppetje op tekenen. Maar uiteraard heb ik geen pen bij me.

Daarom ga ik neuriën. Wie weet kom ik met een briljante compositie die ik tien minuten later weer vergeten ben…

Maar zelfs dat niet.

Ik krijg last van mijn rug door mijn slechte houding, en het feit dat de kruk waarop ik zit geen rugleuning heeft.

Daarom sta ik op, en ijsbeer door de donkere kamer. Onderweg stoot ik af en toe voorwerpen omver die ik niet kon zien. Zo te horen zat er ook een doos pinda’s bij.

De Russische componist heeft tragische muziek geschreven… Ik wordt er niet bepaald blijer van… Daarom loop ik in de richting van de muziek, en draai wat aan knopjes die ik niet kan zien totdat er een (te) vrolijk nummer uit de huidige top 40 klinkt.

Muziek zonder inhoud, zonder mening… zo lijkt het.

Klinkt toepasselijk, voor deze avond. Daarom ga ik op een stoel zitten, en kijk voor me uit. Naar de duisternis.

‘Hallo, duisternis.’ Zeg ik.

‘Hoi.’ Bromt de duisternis.

‘Hoe gaat het, duisternis?’

De duisternis praat niet terug. Maar dat had ik ook niet verwacht.

Ik ga bij het raam staan, en trek de gordijnen open.

En de grote raam-deuren. En loop naar buiten. Tis koud, maar tis anders.

Gitaar bouw en bespeel- legende Les Paul is gisteren op de leeftijd van 94 overleden door een zware Long-ontsteking.

Les Paul met een ingenieus stukje gitaar techniek :)

Les Paul stond vooral bekend om de gitaar die hij heeft ontworpen: de Les Paul. Deze gitaar is echt een ikoon, en daarnaast ook gewoon een heel steilvol instrument met een eigen sound. Veel bekende rock-gitaristen zoals Jimmy Page, Jan Akkerman of bijvoorbeeld Zakk Wylde hebben deze gitaar optimaal benut. Ikzelf heb ook een Les Paul, was de eerste gitaar die ik kocht. En dan niet zozeer om de sound, want daar wist ik toen nog niets van, maar voornamelijk ook vanwege de looks.
Les Paul was echter niet alleen gitaar-ontwerper. Sowiezo was de Les Paul de eerste niet-holle en daarmee meer zoals we die kennen standaard electrische gitaar. Metal zou zonder massieve gitaren bijvoorbeeld niet ver zijn gekomen, gna gna.
Ook heeft Les Paul veel voor de studio-opname techniek wereld betekend. Het hele over-dubben heeft hij uitgevonden, en volgens mij ook het Reverb gitaar effect komt van zijn hand.
Daarnaast speelde Les Paul ook heel goed (Jazz) gitaar en wist hij altijd optredens met goede grappen tussendoor en leuke uitvindingen aan de man te brengen op een innemende manier.

Zelf heb ik een Epiphone Les Paul Custom, met drie elementjes, hier te zien. Ik heb m nogal aangepast. Zo zit er een (gouden) draaiknop die zorgt dat je meer combinaties van pickups kan maken dan normaal bij zo'n gitaar, zit er een knop in waarmee je het element naarmaatte je m verder draait steeds minder actief maakt (voor dunnere sound) en is de hardware vervangen voor echte betrouwbare Amerikaansche troep in plaats van de Japanse Meuk die erin zat.
Nu loopt ie er dus zo bij:

Leuk apparaatje. En hij klinkt ook goed.

Les Paul leeft nu niet meer, maar hij heeft de muziek-wereld een boel goede dingen na-gelaten. En toch, het blijft raar als er weer een ikoon sterft. Of het nou een zombie-neger is, of een oud mannetje dat goed gitaar kon spelen...
En ik ga binnenkort ook weg. Niet naar de hemel, of de hel, of wat dan ook toepasselijk moge zijn, maar ik ga verhuizen. Ik ga in de Grote Stad wonen, in een kamer met een balkon, een kop koffie en ik neem mn gitaartje mee. Wat dat betreft zal er niet heel veel veranderen. En toch ook weer wel...
We zien het wel, we zien het wel.

Nou, Les Paul. Rust in vrede, zou ik zeggen. Je naam zal in ieder geval tot het eind der tijden worden genoemd, al is het alleen maar om je geniale gitaar aan te duiden.

De warme dagen zijn terug… Ik weet nog wel dat ik in de winter wachtte op de zomer, of in ieder geval op de warmere dagen… Als we dan samen zaten te verkleumen op een bankje, een sigaret tussen de trillende vingers, dertien lagen kleren en een muts, dan hoopten we altijd dat het snel weer iets warmer zou worden… Uiteindelijk is dat ook gebeurt, maar niet op een manier dat je denkt van ‘Yes! Het is warmer!’

Nee, het ging meer heel geleidelijk. Zoals altijd. Op een gegeven moment was alles best, het weer was wel weer goed, en als je je jas aan hield, dan kon je heerlijk in het half rijpe zonnetje rondfietsen met op je mp3 speler bijpassende sfeermuziek.

En toen ging er blijkbaar iets fout. Iets wat ieder jaar vroeg of laat wel weer fout gaat, want het is nu weer achterlijk warm. Te warm ja! Misschien vind u van niet, of misschien maakt u dat zichzelf wijs, maar ik vind het te warm! Vooral na die stortbuien van laatst… Die hebben het niet een tikkeltje frisser gemaakt, maar alleen benauwder. Gatverredamme!
Ik liep laatst met een zware tas over straat, maar ik moet zeggen dat ik prettiger wandelingen met volle tassen heb gemaakt…

Nou blijft dit weer volgens mij een kwestie van smaak, want ik hoor regelmatig mensen beweren dat ze het heerlijk vinden, en zie ook vaak kinderen dolblij over straat huppelen alsof ze totaal geen last van de warmte hebben… Misschien ligt het wat dat betreft ook wel aan mij. Je weet het niet… Er is geen officieel schema van wat nou officieel wel of niet warm is en zo… En aan de andere kant zou ik me daar ook niet aan houden. Te warm is een gevoelskwestie. Net zoals heel veel andere dingen.

Momenteel heb ik natuurlijk gewoon een mok koffie naast me staan. Die smaakt best goed. Wel raar trouwens… ik was gisteren bij iemand op bezoek die dat George Clooney koffiezet ding had.. (ja, ik weet dat die gozer in de reclame speelde, maar hoe het apparaat zelf heet zou ik echt niet meer weten…) .. en warempel! De koffie die daaruit kwam was toch wel verdomde goed! Eigenlijk niet veel beter of slechter dan die restaurant koffie die iedereen altijd thuis wil kunnen drinken. Ik moet daar wel bij zeggen dat ik de sterkste pad/ als koffiekuipje vermomd pad-achtig geval had genomen.

Maargoed, ik dwaal weer af.

Het word aankomende dagen nog warmer. Ik heb verhalen gehoord van temperaturen rond de 30 graden… T zal wel goed komen… Het voordeel is wel dat je met dit weer wordt gedwongen rustig aan te doen. Dat ga ik dan maar doen. Rustig aan…

Gadverdamme!
Het gaat zo langer niet zeg ik u! Mensen die tegen mij praten over hoe ik me moet gedragen, terwijl dat spul dat tussen hun tanden zit witter is dan hun tanden zelf! Ik ben het zat! Altijd weer hetzelfde gezanik. Laat ik redelijk zijn, er zijn een boel dingen die ik kan accepteren, met of zonder moeite. Ik kan me ook realiseren dat ik zelf overdrijf (meestal achteraf) maar deze mensen gaan te ver! Deze links geïndoctrineerde zwijnen! Alsmaar komen ze met hun politieke visies die nog leger zijn dan de woorden van Obama! Elke keer beginnen ze over hun ‘eigen’ mening, hun doelstellingen. ‘’Ja, misschien klinkt het een beetje idealistisch, maar ik weet zeker…’’ Idealistisch?! Naïef is nog niet eens het juiste woord! Ikzelf kan idealistisch zijn, maar prefereer dat te mixen met een gezonde hoeveelheid realisme.

Kijk om je heen, mensen! Je ziet de zon opkomen, en ondergaan! Je ziet hoe geld wordt uitgegeven, en verdient! Je ziet mensen sterven en mensen geboren worden! Het is verdomme een eindeloze cyclus! ‘’All we are is dust in the wind!’’ Ja, nogal logisch! Niets is eeuwig, dus waar maak je je zorgen om?!

Ik was op zoek naar de zin van het leven. Ik vocht in de oorlog, ik ging in de politiek. Ik ontwierp huizen en reisde van hot naar her en weer terug… Totdat ik mijn been brak, en moest uitrusten in een stoel. Daar vond ik de zin van het leven. Zittend in die stoel. Met een kopje thee en een simpel koekje. DUS! Zeur niet zo! Het moet niet allemaal, het KAN!

Maarja, dan zitten we natuurlijk weer vast aan allerlei maatschappelijke eisen, waarvan niemand weet hoe en waarom! Maar toch zijn we er allemaal slaaf van. Wie houdt nou wie voor de gek?! Houdt de mens zichzelf voor de gek? Of de gek de mens voor zichzelf?! Waarom?! Hoe?!

Ik kan er niet meer om heen… het is allemaal zo achterlijk dat het me niets meer uit maakt. Ik zit hier wel goed, in mijn stoel. Mijn leven heeft zin. HA!

Ik groet u.

Vandaag de dag zijn er maar weinig mensen die zich niet bezighouden met hetgeen de ander over ze denkt. Om het makkelijk te maken zijn er gelukkig bepaalde kledingstukken en muziekstijlen die je kunt verkiezen tot je te nemen, zogezegd, waardoor je ineens duidelijk tot een bepaalde categorie behoort. Neem veel van de jeugdigen die tegenwoordig rondlopen in half noordpool expeditie, half sportschool outfit, en de muziek die ze vaak (zonder oordopjes) uit hun mobiel laten komen. Er is zelfs een bepaalde lichaamshouding en een gezichtsuitdrukking die dit geheel compleet maken... om nog te zwijgen over de woordenschat. Deze is waarschijnlijk anders dan dat aanvankelijk het geval was onder de jeugd, en is in feite een combinatie tussen het meer vulgaire Nederlands en diverse kleurrijke buitenlandse talen, met Engels als meest gebruikte. Deze jongeren bezigen een niet algeheel maatschappelijk geaccepteerd vocabulair, met als veel voorkomend voorbeeld het feit dat zij de ziekte Kanker als maatstaaf hanteren. Een voorbeeld kan zijn dat wanneer een medestander een nieuw stel schoenen heeft, de vriend zal zeggen dat hij de schoenen 'kanker mooi' vind.

Door al deze eigenschappen te combineren kan een persoon per definitie onderdeel van deze groepering zijn. Ik kan me voorstellen dat als een groep van deze jongeren samenkomen op een plein het een vrolijke aangelegenheid van petjes, bondkragen en Marlborro sigaretten zal vormen, vol kleurrijke woorden en (in mijn oren) abstracte muziek. Omdat ze allemaal dezelfde voorkeuren hebben, dezelfde steil hanteren, en allemaal (zo schijnt het) dezelfde mening hebben betreft onderwerpen als buitenlanders, andere soorten jongeren en het gebruik van drugs en alcohol* lijkt het me een efficiënt samenzijn.. iedereen is immers hetzelfde, staat voor hetzelfde en houdt zich aan de vereiste meningen en gedragscodes. Ik kan mijzelf nooit echt in deze jongeren vinden. Wellicht komt het omdat ik hun optiek aangaande de wereld om hun heen, en de woorden die ze gebruiken om die te beschrijven, niet kan waarderen. Ook contact met deze mensen ontaarde doorgaans in gesprekken over verdovende middelen, waarbij kanker wederom als misplaatste maatstaaf werd gehanteerd.

Toen ik wegliep vroegen ze of ik naar mijn mammie ging. Ik zei van ja, en sjokte het plein af. Inmiddels werden er nog meer meurende joints opgestoken en kwam ik op het punt waarop mijn ‘kanker-turf-papiertje’ vol was.

Ik ging naar mijn moeder, zette een kop koffie en ging naast haar zitten om CSI te kijken. De koene Amerikanen losten moorden op en arresteerden de schurken. De helden..

Terwijl ik langs mijn oudste broers kamer liep hoorde ik een vlaag Metal langskomen. Niet mijn ding, maar eigenlijk een vrij prettige afwisseling.

Op zolder, waar ik slaap heb ik mijn oude plaat van Miles Davis nog maar een keer opgezet en staarde ik naar het plafond.

Morgen moest ik weer vroeg op. Met de trein. Eens kijken wat voor volk er op het perron rond zal zwerven.

*dat, wanneer gebruikt in grote hoeveelheden respect van de medestander inboezemt

Weer een CD review dinges van Johan.
Dit keer 'Dawn of the Deli Creeps' van de Deli Creeps